San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso






descargar 130.51 Kb.
títuloSan Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso
página1/4
fecha de publicación06.06.2016
tamaño130.51 Kb.
tipoDocumentos
l.exam-10.com > Derecho > Documentos
  1   2   3   4
28. 01. 2010
DJAWEPS DI E DI TRES SIMAN

den Tempu Ordinario



San Tomas di Aquino, o.p. Saserdote religioso

i Doktor di Iglesia.

San Tomas a nase alrededor di aña 1225 di famia nobel di Aquino. El a bai studia na Monasterio di Monte Casino i mas despues na Universidat di Nápoli. Despues el a drenta Órden di Predikadornan (Dominikonan) i a kompletá su estudio na Paris i Kolonia. Un di su maestronan tabata San Alberto Magno (mira 15 di novèmber). Ora San Tomas mes a bira maestro, el a skibi hopi tokante filosofia i teologia. Su obranan di mas famoso ta Summa Philosófica i Summa Theologica [tur loke hende sa di filosofia i teologia]. Ta e strea mas briante den konosementu ku a honra Iglesia Katóliko. El a muri na un lugá serka di Teracina, Italia, dia 7 di mart 1274, ora e tabata biaha pa partisipá den Konsilio di Lyon; pero su memoria ta keda honrá 28 di yanüari, e dia riba kua nan a trasladá su restunan pa Toulouse, Fransia, na aña 1369. San Tomas su bida tabata un testimonio konkreto kon Dios su poder ta transformá i iluminá nos mente i kurason, si nos keda serka djE i lag’É guia nos den nos kaminda.
Orashon
Dios nos Tata, Bo a hasi San Tomas famoso pa su santidat i siñansa. Yuda nos krese den sabiduria pa su siñansa i den santidat pa su ehèmpel, imitando su fe grandi den Bo. Konsedé nos esaki, pa medio di Hesu-Kristu, nos Señor, ku ta biba huntu ku Bo, den unidat di Spiritu Santu, den tur siglo di siglonan.
Djaweps di e di Tres Siman
Den evangelio di awe, Hesus ta invitá nos, te dos biaha, pa tende su mensahe, ku lo krese i floresé den nos, sgun nos skuch’ é ku atenshon. Mas fer-voroso nos ta, mas lus nos lo por risibí, pasobra generosidat di Dios ta surpasá tur nos imaginashon.
Orashon
Oh Señor! Mustra bo sirbidónan bo bondat i duna nan bo grasia abundante. Konsolidá nos fe, speransa i amor, pa nos por perseverá fielmente den kumplimentu di bo lei. Esaki nos ta pidi Bo, pa medio di bo Yu, nos Señor Hesu-Kristu, Kende ta biba i reina ku Bo, den unidat di Spiritu Santu, Dios, den tur siglo di siglonan.

òf:

Señor, nos Dios! Bo a konfia bo pueblo bo mensahe di salbashon. Nos ta pidi Bo, yena nos ku Spiritu Santu di bo Yu Hesu-Kristu, pa nos por anunsiá ku frankesa, ku Hesu-Kristu ta nos Redentor. Esaki nos ta pidi Bo, pa medio di Hesu-Kristu, nos Señor, Kende ta biba i reina ku Bo, den unidat di Spiritu Santu, i E ta Dios, den tur siglo di siglonan.
Promé Lektura 2 Sam 7, 18-19. 24-29
Lektura for di dos buki di Samuel

Despues ku profeta Natan a partisipá David, ki promesanan Dios a hasié, David a drenta santuario, bisando: "Señor Dios! Kende mi ta, ami ku mi famia, ku Bo a duna mi tantu fabor? Pero tur esei no ta parse Bo sufisiente, Señor, pasobra awor Bo ta bisa, ku lo Bo duna mi un dinastia etèrno. Pa semper Bo a skohe Israèl komo bo pueblo i Bo a bira nos Dios. Oh Señor! Kumpli awor ku loke Bo a primintí tokante mi mes i mi famia. Mara etèrnamente nan por alabá bo Nòmber, bisando: 'Señor di universo ta Dios di Israèl'.

Laga mi dinastia keda establesé den bo presensia. Oh Señor di universo, Dios di Israèl! Mi tin e kurashi di dirigí mi orashon na Bo, pasobra Bo mes a revelá mi tur esei, bisando: 'T’Ami lo traha un kas pa bo!' Oh Señor! Bo ta Dios. Bo palabra ta bèrdat. Bo a hasi mi un promesa sublime. Kumpli loke Bo a primintí. Tira bo bendishon riba mi i mi famia pa semper. Mara nos dinastia por keda eksistí etèrnamente den bo presensia. Pasobra Bo mes, oh Señor Dios, a primintí esei".

Palabra di Dios.
Salmo responsorial Sal 144, 1-5. 11-13
R. L’ e haña trono di su tata David.
L. Oh Señor! Den bo bondat, kòrda David, i tur e pena ku el a sufri. El a hasi un huramentu na Señor un promesa na Dios di Yakob. R.

L. "Lo mi no drenta mi kas pa biba, ni subi mi kama pa drumi, ni duna deskanso na mi wowo, ni sera seña di mi wowo, si mi no haña un lugá pa Señor, un kas pa Dios di Yakob". R.

L. Na su turno Dios a hura David un promesa, ku nunka 1’ E no kibra. "Riba bo trono lo Mi nombra un rei, un desendiente di bo famia. Si bo yunan kumpli mi aliansa, e lei ku Ami ta proklamá, anto tambe bo yunan

lo reina riba trono di David, pa semper". R.

L. Señor a skohe seru di Siòn. Aya E ke pone su trono. "E ta mi kas pa semper", E ta bisa. "Siòn ta e bibá ku Mi a skohe". R.
Aklamashon promé ku Evangelio Sal 118, 105

Aleluya, aleluya! "Bo palabra, oh Señor, ta un lampi, pa guia mi pasonan, un lus riba mi kaminda". Aleluya!
Evangelio Mk 4, 21-25
Proklamashon di Evangelio di Hesu-Kristu segun San Marko
Den e tempu aya, Hesus a konta su disipelnan e siguiente komparashon: "Hende ta trese un lampi, pa pone bou di un kaha òf bou di un kama? Mas bien e ta pone na haltu! Asina tur loke te awor aki ta keda skondí lo ta publiká, i tur loke ta sekreto, lo sali na klaridat. Esun ku tin orea pa tende, lag’ é tende!"

I Hesus a sigui: "Paga atenshon na mi palabra! E midí ku bo ta usa, lo sirbi tambe pa bo mes. Asta lo bo haña di ñapa. Pasobra, esun ku tin, lo haña mas hopi. Pero esun ku no tin, nan lo kita for di dje asta e poko ku e tin".

Palabra di Señor.
Orashon universal
Hesus a sigurá nos, ku nos lo haña abundansia, segun nos tin konfiansa den su mensahe. P’esei, laga nos resa:
- Dios nos Tata! Hasi tur kristian dispuesto na skucha bo mensahe ku atenshon, spesialmente si e ta bini fo’ i nos Papa, nos Obispu, oh Señor...

- Libra nos di tur egoismo, i hasi nos mas atento pa bienestar di nos próhimo, oh Señor...

- Laga bo mensahe di salbashon trese konsuelo i alivio pa esnan, ku ta den tristesa, òf ta sufri algun malesa di alma i kurpa, oh Señor...
Dios, nos Tata! Bo konosé tur nos problema i difikultat. Nos ta rekomendá henter mundu den bo generosidat paternal, sperando ku lo Bo skucha nos pa motibu di Hesu-Kristu, bo Yu i nos Señor.

28. 01. 2010
Giovedì della III settimana delle ferie del Tempo Ordinario



San Tommaso d’Aquino

Sacerdote, Dottore della Chiesa

T
ommaso nacque a Roccasecca nel 1225, nel feudo dei conti d’Aquino (Frosinone), da Landolfo, nobile di origine longobarda, e Teodora.

A soli cinque anni fu messo, come oblato, nella vicina Abbazia di Montecassino per ricevere l'educazione religiosa. Era commovente la serietà con cui questo bambino, fissando quei venerandi monaci, con gli occhi ansiosi chiedeva: “Chi è Dio?”.

A dieci anni era già all’Università di Napoli, presso il convento di S. Domenico Maggiore, per compiervi gli studi, e qui, all’insaputa dei suoi, innamoratosi dell’ideale Gusmano, a quattordici anni vestì il bianco abito. I suoi superiori, avendone intuito il precoce talento, e per consentirgli il completamento degli studi, lo inviarono a Parigi, ma il giovane, prima che potesse giungervi, fu catturato dai suoi familiari e ricondotto al castello paterno di Monte S. Giovanni Campano. 

Il periodo di prigionia, che durò un anno, fu caratterizzato dalle pressioni della famiglia che voleva fargli rinunciare all'abito domenicano, e si concluse, per intercessione di Pp Innocenzo IV, con la liberazione (o, secondo alcuni biografi, con la fuga) di Tommaso.

 

Dopo brevi soggiorni, prima a Napoli e poi a Roma, nel 1248 giunse a Colonia per seguire le lezioni di Alberto Magno, filosofo e teologo tedesco che cercò di conciliare il Cristianesimo con l’Aristotelismo; in seguito, Tommaso volle essere l'esecutore del progetto del suo maestro.

 

Dal 1252 insegnò all'Università di Parigi, iniziando come “baccalarius biblis”, e dopo 4 anni poté tenere la sua prima lezione in cattedra. Nel frattempo, Tommaso combatté contro gli averroisti (seguaci del filosofo arabo Averroè, secondo cui l'anima umana, singolarmente presa, è mortale), che ritenevano la fede inconciliabile con la ragione:  “La fede è per le anime semplici, la filosofia per le persone colte”. Tommaso si batté anche contro gli agostiniani, filosoficamente platonici o neoplatonici, che ritenevano inconciliabile l'Aristotelismo con la fede.

 

Per Tommaso l'anima è creata “a immagine e somiglianza di Dio” (come dice la Genesi), unica, immateriale (priva di volume, peso ed estensione) non localizzata in un punto particolare del corpo, trascendente come Dio e come Lui in una dimensione al di fuori dello spazio e del tempo in cui sono il corpo e gli altri enti. L'anima è “tota in toto corpore”, contenuta interamente in ogni parte del corpo, ed in questo senso legata ad esso indissolubilmente.

Secondo il pensiero di Tommaso: « Pensiero e ragione si possono conciliare, anzi, la ragione serve agli esseri umani per interrogarsi anche su alcuni enigmi di fede. Lo scopo della fede e della ragione è lo stesso, se poi la ragione si trova in contrasto con la fede deve cedere a questa ». Il fatto che Dio esista ci è dato dalla fede, ma, mentre Anselmo d’Aosta procedeva a priori nella sua prova ontologica dell'esistenza di Dio, Tommaso procede sia a priori che a posteriori. Egli riteneva la conoscenza acquisibile solo attraverso la sensibilità e rifiuta la visione della conoscenza di Agostino, che pensava che questa avvenisse tramite l'illuminazione divina.

La conoscenza degli universali, però, appartiene solo alle intelligenze angeliche; noi, invece, conosciamo gli universali post-rem, ossia li ricaviamo dalla realtà sensibile. Soltanto Dio conosce ante rem. La conoscenza è, quindi, un processo di adeguamento dell'anima o dell'intelletto e della cosa, secondo una formula che dà ragione del sofisticato platonismo di Tommaso: « Veritas: Adaequatio intellectus ad rem. Adaequatio rei ad intellectum. Adaequatio intellectus et rei.» (« Verità: Adeguamento dell'intelletto alla cosa. Adeguamento della cosa all'intelletto. Adeguamento dell'intelletto e della cosa. »).

 

Nel 1259 tornò in Italia: strinse amicizia con Guglielmo di Moerbeke (grande traduttore di Aristotele) e collaborò ad alcuni scritti con Pp Urbano IV, presso il convento di Orvieto, dove il pontefice si era temporaneamente stabilito.

Su incarico del Papa, compose l'ufficio e gl’inni per la festa del Corpus Domini appena istituita (8 sett. 1264), tra cui spicca il “Pange Lingua” (Canta, o mia lingua) con le celeberrime ultime due strofe del “Tantum Ergo” (Adoriamo, dunque, prostrati) che la liturgia cattolica ancor oggi eleva durante la benedizione col Ss.Sacramento.

 

Successivamente, si recò a Roma, per organizzare i corsi dello Studio di S. Sabina e, nel 1267, il Pp Clemente IV lo chiamò con se a Viterbo, dove predicò spesso dal pulpito della chiesa di Santa Maria Nuova.

È proprio durante gli anni trascorsi in Italia che compose numerose opere come la “Summa contra gentiles”, il “De regimine principium”, il “De unitate intellectus contra Averroistas” e buona parte del suo capolavoro, la “Summa Theologiae”, fonte d'ispirazione della teologia cattolica fino ai nostri giorni.

 

Nel 1269 fu richiamato a Parigi dai suoi superiori ed iniziò, attraverso una strenua difesa teologica degli Ordini mendicanti, la sua opera di confutazione del Neoplatonismo agostiniano (in contrapposizione al suo Aristotelismo) ed agli errori dottrinari avveroisti.

 

Nel 1272, chiamato da Carlo I d’Angiò, fu nuovamente a Napoli e si occupò della riorganizzazione degli studi teologici presso il convento di S. Domenico.

Nel gennaio del 1274 Pp Gregorio X gli ordinò di presenziare al Concilio di Lione II, per verificare in cosa consistessero le divergenze tra la Chiesa latina e quella greca, e se fosse possibile appianarle.

Tommaso, recandosi, già ammalato, al Concilio di Lione, giunto a Fossanova (LT), il 7 marzo 1274 morì mentre era ospite dei Cistercensi.

 

Fu canonizzato il 18 luglio 1323 da Pp Giovanni XXII.

Quando papa Giovanni XXII nel 1323, iscrisse Tommaso d’Aquino nell’Albo dei Santi, a quanti obiettavano che egli non aveva compiuto grandi prodigi, né in vita né dopo morto, il papa rispose con una famosa frase: “Quante preposizioni teologiche scrisse, tanti miracoli fece”. E questo, è il riconoscimento più grande che si potesse dare al grande teologo e Dottore della Chiesa, che con la sua “Summa teologica”, diede sistematicamente un fondamento scientifico, filosofico e teologico alla dottrina cristiana.

 

Il Pontefice San Pio V, nel 1567, lo proclamò Dottore della Chiesa. Pp Leone XIII, nel 1879, lo ha dichiarato Patrono delle scuole cattoliche.

 

Il 28 gennaio la Chiesa commemora la deposizione delle sue reliquie, avvenuta nel 1369 a Tolosa nella chiesa a lui dedicata. La reliquia della mano destra, invece, si trova a Salerno nella chiesa di San Domenico.

 

S. Tommaso d'Aquino rappresenta uno dei principali pilastri teologici della Chiesa Cattolica; egli è anche il punto di raccordo fra la cristianità e la filosofia classica che ha i suoi fondamenti e maestri in Aristotele, Platone e Socrate.

 

S. Tommaso d'Aquino è patrono dei teologi, degli accademici, dei librai e degli studenti.

 

San Tommaso d’Aquino

Pange lingua”

(traduzione in italiano)

 

Canta, o mia lingua,

il mistero del corpo glorioso

e del sangue prezioso

che il Re delle nazioni,

frutto benedetto di un grembo generoso,

sparse per il riscatto del mondo.

Si è dato a noi, nascendo per noi

da una Vergine purissima,

visse nel mondo spargendo

il seme della sua parola

e chiuse in modo mirabile

il tempo della sua dimora quaggiù.

Nella notte dell'ultima Cena,

sedendo a mensa con i suoi fratelli,

dopo aver osservato pienamente

le prescrizioni della legge,

si diede in cibo agli apostoli

con le proprie mani.

Il Verbo fatto carne cambia con la sua parola

il pane vero nella sua carne

e il vino nel suo sangue,

e se i sensi vengono meno,

la fede basta per rassicurare

un cuore sincero.

Adoriamo, dunque, prostrati

un sì gran sacramento;

l'antica legge

ceda alla nuova,

e la fede supplisca

al difetto dei nostri sensi.

Gloria e lode,

salute, onore,

potenza e benedizione

al Padre e al Figlio:

pari lode sia allo Spirito Santo,

che procede da entrambi.

Amen.

Secondo libro di Samuele 7,18-19.24-29.
Allora il re Davide andò a presentarsi al Signore e disse: "Chi sono io, Signore Dio, e che cos'è mai la mia casa, perché tu mi abbia fatto arrivare fino a questo punto?
E questo è parso ancora poca cosa ai tuoi occhi, mio Signore: tu hai parlato anche della casa del tuo servo per un lontano avvenire: e questa è come legge dell'uomo, Signore Dio!
Tu hai stabilito il tuo popolo Israele per essere tuo popolo per sempre; tu, Signore, sei divenuto il suo Dio.
Ora, Signore, la parola che hai pronunciata riguardo al tuo servo e alla sua casa, confermala per sempre e fà come hai detto.
Allora il tuo nome sarà magnificato per sempre così: Il Signore degli eserciti è il Dio d'Israele! La casa del tuo servo Davide sia dunque stabile davanti a te!
Poiché tu, Signore degli eserciti, Dio d'Israele, hai fatto una rivelazione al tuo servo e gli hai detto: Io ti edificherò una casa! perciò il tuo servo ha trovato l'ardire di rivolgerti questa preghiera.
Ora, Signore, tu sei Dio, le tue parole sono verità e hai promesso questo bene al tuo servo.
Dègnati dunque di benedire ora la casa del tuo servo, perché sussista sempre dinanzi a te! Poiché tu, Signore, hai parlato e per la tua benedizione la casa del tuo servo sarà benedetta per sempre!".

Salmi 132(131),1-2.3-5.11.12.13-14.
Canto delle ascensioni. Ricordati, Signore, di Davide, di tutte le sue prove,
quando giurò al Signore, al Potente di Giacobbe fece voto:
"Non entrerò sotto il tetto della mia casa, non mi stenderò sul mio giaciglio,
non concederò sonno ai miei occhi né riposo alle mie palpebre,
finché non trovi una sede per il Signore, una dimora per il Potente di Giacobbe".
Il Signore ha giurato a Davide e non ritratterà la sua parola: "Il frutto delle tue viscere io metterò sul tuo trono!
Se i tuoi figli custodiranno la mia alleanza e i precetti che insegnerò ad essi, anche i loro figli per sempre sederanno sul tuo trono".
Il Signore ha scelto Sion, l'ha voluta per sua dimora:
"Questo è il mio riposo per sempre; qui abiterò, perché l'ho desiderato.

Dal Vangelo di Gesù Cristo secondo Marco 4,21-25.
Diceva loro: «Si porta forse la lampada per metterla sotto il moggio o sotto il letto? O piuttosto per metterla sul lucerniere?
Non c'è nulla infatti di nascosto che non debba essere manifestato e nulla di segreto che non debba essere messo in luce.
Se uno ha orecchi per intendere, intenda!».
Diceva loro: «Fate attenzione a quello che udite: Con la stessa misura con la quale misurate, sarete misurati anche voi; anzi vi sarà dato di più.
Poiché a chi ha, sarà dato e a chi non ha, sarà tolto anche quello che ha».
Meditazione del giorno
San Massimo il Confessore (circa 580-662), monaco e teologo
Risposte a Talassio, quaest. 63 : PG 90, 667-670

La lampada sul lucerniere

La lampada posta sul candelabro è la luce del Padre, quella vera che illumina ogni uomo che viene al mondo (Gv 1,9), il Signore nostro Gesù Cristo... Chiamò lucerniere la santa Chiesa, perché in essa risplende la parola di Dio mediante la predicazione, e così, con i bagliori della verità, illumina quanti si trovano in questo mondo come in una casa, arricchendo le intelligenze con la conoscenza di Dio...

Questa parola annunziata dalla Chiesa esige di essere posta sulla sommità del lucerniere, cioè all’apice dell’onore e dell’impegno di cui la Chiesa è capace. Infatti finché la parola è nascosta dalla lettera della legge come da un moggio, lascia tutti privi della luce eterna. Essa non può trasmettere la visione spirituale a chi non si sforzi di togliere il velo del senso materiale che trae in inganno e può addirittura fuorviare verso l’errore e la falsità. Invece va posta sul lucerniere della Chiesa. Ciò significa che la parola rivelata va intesa nel senso interiore e spirituale, spiegato dalla Chiesa stessa. Solo così potrà veramente illuminare ogni uomo che si trova nel mondo. Se infatti la Scrittura non viene intesa spiritualmente mostra solo un significato superficiale e parziale e non può far giungere al cuore tutta la sua ricca sostanza...

Guardiamoci dunque dal porre sotto il moggio la lucerna, che accendiamo con la contemplazione e la pratica coerente della parola... Non riduciamo colpevolmente la indescrivibile vitalità della sapienza a causa della lettera; ma poniamo la luce sopra il lucerniere cioè sulla santa Chiesa, di modo che dall’alta cima di una interpretazione autentica ed esatta, mostri a tutti lo splendore della verità divina.

28. 01. 2010
Donderdag in week 3 door het jaar


Heilige Thomas van Aquino,

priester en kerkleraar


Als telg uit het grafelijk geslacht van Aquino omstreeks 1225 geboren, ontving Thomas zijn eerste opleiding in de abdij van Monte Cassino. Vervolgens studeerde hij te Napels, waar hij later bij de Dominicanen intrad, en voltooide hij zijn studies te Parijs en Keulen onder leiding van de heilige Albertus de Grote. Groot zijn zijn verdiensten op het gebied van filosofie en theologie, waarin hij anderen door woord en geschrift onderrichte. Hij stierf in de abdij van Fossanova op 7 maart 1274. Op 28 januari 1369 werd zijn lichaam naar Toulouse overgebracht.

God, Gij hebt de Heilige Thomas van Aquino door zijn streven naar de heiligheid en zijn toeleg op de gewijde wetenschap tot een stralend licht gemaakt voor Uw kerk. Wij vragen U: schenk ons inzicht in wat hij ons heeft geleerd en laat ons zijn daden navolgen. Door onze Heer Jezus Christus. Amen.



Za. Carolus Magnus


ca 2 april 742 Herstal (?) - 28 januari 814 Aken. Karel de Grote ofwel Charlemagne. Zoon van Pepijn III de Korte en St. Bertha van Choisy. Hij werd koning van de Franken in 768 en breidde zijn gebied uit van Elbe tot Ebro. Hij werkte mee aan de stichting van verscheidene kloosters. In 800 werd hij door paus Leo III gekroond tot keizer van het Heilige Roomse Rijk. Volgens 12e eeuwse bronnen belegerde hij het Spaanse Pamplona dat in Moorse handen was. St. Jacobus liet door een wonder de muren instorten en zo konden de Christenen de stad veroveren. Uit dankbaarheid liet Karel de Grote op verschillende plaatsen Jacobuskerken bouwen. In werkelijkheid was zijn tocht in 778 een mislukking, waarbij het Frankische leger tegen de Basken een zware nederlaag leed, zoals vereeuwigd in het Chanson de Roland(Roelantslied). Na zijn dood werd hij in de dom van Aken begraven. Hier wordt zijn gebeente nog bewaard. De stichter van het Duitse rijk behoort met Alfred de Grote, Lodewijk IX van Frankrijk en Hendrik II van Duitsland tot de heilige koningen en keizers vanwege de goede band die hij tot stand bracht tussen kerk en staat en vanwege de bouw van ondermeer de dom van Aken. Hiertegenover staat dat hij eerst huwde met Himiltrude, daarna in 770, om politieke redenen met Desiderata, een dochter van een Longobardische koning, een jaar later - na het slagen van zijn politieke bedoelingen van zijn huwelijk met Desiderata - met Za. Hildegardis en dat hij nog verscheidene concubines had. Ook onderwierp hij de Saksen met het zwaard. Bekend is dat hij bij Bremen op een dag 4500 Saksen liet vermoorden. Na zijn dood ging men stilzwijgend voorbij aan zijn politieke wandaden en maakte men het beeld steeds mooier. Tijdens de ruzie tussen keizer Frederik I Barbarossa en de paus werd zijn verering populair. Hij werd in 1165 zaligverklaard door toedoen van Frederik en in hetzelfde jaar heiligverklaard door tegenpaus Paschalis III. Ofschoon deze canonisatie dus niet geldig is, wordt hij met name in het bisdom Aken als heilige vereerd. Zijn feest en verering worden door de kerk stilzwijgend toegelaten. Nu zou hij niet meer heiligverklaard worden. Een van zijn vrouwen Hildegardis, werd zaligverklaard. Einhard, een tijdgenoot, schreef zijn levensverhaal. Patr. van Aken, Halberstadt, Hildesheim, bisdom Munster, Nijmegen, Osnabruck, Ostfriesland, Paderborn, Parijs (Sorbonne), Sion, kanton Zurich, handelsmakelaars, onderwijzers, scholieren, tingieters. Attr. in keizerlijke mantel met kroon; rijksappel; zwaard; met een model van een kapel of kerk; tweekoppige adelaar; boek. Icon. geen enkel authentiek portret rest ons van hme. Zowel zonder als met baard afgebeeld. Ontroerend is het ruiterbeeldje uit de omgeving van Metz. Gewoonlijk draagt hij een harnas met daarover een hermelijnen mantel, soms versierd met fleurs de lis van de franse koningen, maar meestal met alle kerkelijke insignes. Staand tussen de negen besten naast koning Arthur en Godfried van Bouillon als de drie grootste christelijke helden. Op de reliekschrijn van Aken (ca 1165-1215) verschijnt hij onder Christus en naast Leo III en bisschop Turpinus. Een belangrijke scene is het geschenk van relieken van de Passie door keizer Constantijn en daaropvolgens het mirakel van de handschoen. Dat luidt: zodra de doornenkroon gevonden wordt, blijkt deze te bloeien. Uit angst dat de bloemen verloren zullen gaan, vult Karel zijn handschoen ermee en geeft deze aan aartsbisschop Eroin. Deze laatste is echter verblind door tranen en emotie en merkt de handschoen niet op, waardoor deze op de grond dreigt te vallen. Op miraculeuze wijze blijft de handschoen in de lucht hangen. Andere scenes zijn: verschijning van Jacobus Major, geheime zonde en veregeving daarvan door St. Aegidius, tronend tussen vier filosofen, triomf, keizerskroning, dood.    



H. Paulinus van Aquileia


ca 726 Premariacco - 11 januari 802 Aquileia. Zijn herkomst wordt zowel in de Elzas, in Friuli als in bovengenoemde stad geplaatst. Toen in 776 het koninklijk Lombardije werd vernietigd, ontbood Karel de Grote, die grote bewondering voor hem had, hem aan zijn hof als leraar grammatica. Hier raakte hij bevriend met Za. Alcuinus van York. In 787 zond Karel hem terug naar Italie als patriarch van Aquileia. Paulinus bestreed de adoptionisten en met name - in drie boeken - bisschop Felix van Urgel en zette zich op de synode van Cividale in voor opname van Filioque in het credo, waarmee hij de geloofsbelijdenis in zijn huidige vorm vastlegde.
Lezing uit het 2e boek Samuël 7,18-19.24-29.
Ging koning David heen, zette zich voor Jahweh neer en sprak: Wie ben ik, Heer Jahweh, en wat is mijn huis, dat Gij mij tot hiertoe hebt gebracht!
Maar ook dit was nog te gering in uw ogen, Jahweh, mijn Heer. Ook voor de verre toekomst hebt Gij over het huis van uw dienaar gesproken, Jahweh, mijn Heer, en mij, een mens, de toekomstige glorie doen zien.
Voor eeuwig hebt Gij Israël, uw volk tot uw volk gemaakt, en zijt Gij, Jahweh, hun God.
Welnu dan, Heer Jahweh, laat voor eeuwig het woord in vervulling gaan, dat Gij over uw dienaar en over zijn huis hebt gesproken, en doe zoals Gij beloofd hebt.
Dan zal uw Naam groot zijn in eeuwigheid, en zal men zeggen: Jahweh der heirscharen is Israëls God, en het huis van David, uw dienaar, is bestendig voor uw aanschijn.
Jahweh der heirscharen, Israëls God, zelf hebt Gij het uw dienaar geopenbaard: Ik zal u een huis bouwen! Daarom heeft uw dienaar het aangedurfd, dit smeekgebed tot U te richten.
Welnu dan Jahweh, mijn Heer, Gij zijt God en uw woord is waarachtig, en Gij hebt deze weldaad aan uw dienaar beloofd.
Begin dan van nu af het huis van uw dienaar te zegenen, opdat het altijd bestendig zij voor uw aanschijn. Want Gij, Heer Jahweh, hebt gesproken, en met uw zegen zal het huis van uw dienaar gezegend zijn tot in eeuwigheid!

Psalmen 132(131),1-2.3-5.11.12.13-14.
Een bedevaartslied. Blijf David gedenken, o Jahweh, En alle moeite, die hij zich troostte,
Omdat hij Jahweh had gezworen, Jakobs Sterke had beloofd:
Ik zal mijn woontent niet ingaan, Mijn legerstede niet beklimmen,
Mijn ogen geen slaap gunnen, Mijn wimpers geen sluimer:
Voordat ik een plaats heb gevonden voor Jahweh, Voor Jakobs Sterke een woning!
En Jahweh heeft aan David gezworen, Een trouwe Belofte, waarvan Hij niet afwijkt: Van de vrucht van uw schoot Zet Ik er een op uw troon!
En zo uw zonen mijn verbond onderhouden, En de vermaningen, die Ik hun gaf, Dan zullen ook hùn zonen voor eeuwig Op uw troon blijven zitten!
Want Jahweh heeft Sion verkoren, En Zich tot woning begeerd!
"Hij is mijn rustplaats voor eeuwig; Hier wil Ik wonen, want hèm heb Ik verkoren!

Heilig Evangelie van Jezus Christus volgens Marcus 4,21-25.
Weer sprak Hij tot hen: Haalt men soms de lamp, om ze onder de korenmaat te zetten of onder het bed? Is het niet, om ze op de kandelaar te plaatsen?
Want niets is verborgen, of het moet worden geopenbaard; en niets is geheim, of het komt aan het licht.
Zo iemand oren heeft om te horen, hij hore!
Nog zeide Hij hun: Let op, wat gij hoort. Met de maat, waarmee gij meet, zal u worden toegemeten, met een toemaat bovendien.
Want wie heeft, hem zal gegeven worden; en wie niet heeft, hem zal ook nog ontnomen worden, wat hij bezit.
Overweging bij de lezing van vandaag:
Z. Teresa van Calcutta (1910-1997), stichteres van de Missiezusters van Liefde
Something Beautiful for God

"Met de maat, waarmee u meet, zult u ook worden gemeten"

      Christus is onzichtbaar, we kunnen Hem slechts onze liefde tonen; maar onze naasten zijn altijd zichtbaar en we kunnen voor hen doen wat we, als Christus zichtbaar was, graag voor Hem zouden willen doen.

      Vandaag is dezelfde Christus tegenwoordig in hen die men niet nodig heeft, die men niet gebruikt, die men niet verzorgt, die honger hebben, die naakt zijn, die geen huis hebben. Ze lijken nutteloos voor de staat en de maatschappij; niemand heeft tijd voor hen. Wij christenen, u en ik, zijn de liefde van Christus waard als onze liefde waar is, wij moeten hen opzoeken en hen helpen; zij zijn er opdat wij hen zullen vinden.

      Werken om te werken is het gevaar dat ons altijd bedreigt. Daar komen respect, liefde en toewijding bij om de hoek kijken, zodat wij ons werk naar God zullen richten, naar Christus. Daarom proberen wij om het  op de mooist mogelijke wijze te doen.

28. 01. 2010
JUEVES DE LA TERCERA SEMANA

del Tiempo Ordinario


  1   2   3   4

Añadir el documento a tu blog o sitio web

similar:

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconS anto Tomás de Aquino

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconInstituto de estudios superiores tomás de aquino

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconEl siglo XIII y Santo Tomás de Aquino

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconLo lúdico en los fundamentos de la cosmovisión de Tomás de Aquino

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconSan Kayetano di Thiene, Saserdote

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso icon«Teología cuántica. Implicaciones espirituales de la nueva física», de
«Un error sobre las cosas del mundo, repercute en un error respecto a Dios», así lo repite varias veces Tomás de Aquino a lo largo...

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconSaserdote I Dòktor di Iglesia

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconTurismo religioso

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso icon¿Milagro religioso o fenómeno transpersonal?

San Tomas di Aquino, o p. Saserdote religioso iconOrigen religioso del teatro






© 2015
contactos
l.exam-10.com